Nederlandse moslim, in de politiek

Bouchra Ismaili is een Nederlandse politica, ze zit in de Rotterdamse raad. Ze kreeg een kwade email en reageerde zo:

Luister goed jij vuile gek WIJ BLIJVEN HIER hahahahahahhahah VAL DOOD . Ik ben een nederlandse moslim en dat zal ik blijven tot mijn dood. Ik heb medelijden met jouw soort jij moet leven met haat, echt triest. Mijn vader en moeder hebben keihard gewerkt om dit land mede op te bouwen en ik heb niks te maken met wat anderen denken of zeggen. Jij bent een zielige duivelaanbidder!!! Je hebt je ziel verkocht!!!Raar wel in de duivel en aanhang geloven en God de almachtige de overheerser van hemelen en aarde ontkennen.Jouw soort zijn de ergste terroristen jullie terroriseren nu al jaren ons leven hier in Nederland. Maar gelukkig zijn jullie dun bezaaid en zijn de meeste Nederlanders ontwikkeld en tolerant. Jullie zijn hier de allochtonen!!!! Met Allah aan mij zijde vrees ik niks en niemand. IK EN MIJN MEDE MOSLIMS LEVEN jouw soort word verteerd door haat. Een advies als ik zo vrij mag zijn bekeer je tot de islam en vind rust in je hart. Haat vreet je op en zorgt ervoor dat je leeg bent in je hart. Je hebt maar beperkt tijd in dit leven ga leven en genieten het is zo voorbij allemaal. Wij leven.......................jij probeert iets ongedaan te maken het leven en het lot van anderen te beinvloeden. Vrijmetselaar hahahaha jij bent niet vrij je bent een slaaf van de duivel. Je denkt dat je zelf een soort god bent echt zielig ga jezelf na laten kijken! Als je een man bent met BALLEN laat dan weten wie je bent laten we in gesprek gaan. Je kan bij mij altijd terecht voor een gesprek. Ik weet dat je leeg bent van binnen en dat je soms voelt dat je niet bestaat. Je wilt gezien worden en gehoord maar je bent gewoon GEWOON, een grijze muis een miezerig persoontje een van de miljarden die op de aardbol rondlopen. Maar ik hoor je noodkreet Ik hoor je schreeuw naar aandacht. Ik zal altijd tijd voor je maken ondanks het feit dat ik het druk heb met Nederland een mooier schoner en veiliger land te laten worden waar mensen zichzelf kunnen ontwikkellen en in vrijheid en democratie kunnen leven ongeacht kleur afkomst en geloofsovertuiging. Waar zelfs duivelaanbidders van mij een plekje verdienen, want wie ben ik uiteindelijk om te oordelen. Dat laat ik over aan de rechter der rechters ALLAH A RAHMAN OU RAHEEM!!!

Ze is lid van de PvdA, die haar niet heeft geschorst.

Optische illusie

Een prachtige. Kijkt u hier eens naar en gaat u eens van achteren naar voren.

Bettina Rheims

Deze prachtige plaat is van Bettina Rheims. Jacques Chirac liet zich later door haar fotograferen. Dat is iets wat kan in Frankrijk, en onmogelijk zou zijn in Nederland. Hier is wat informatie over haar van de Engelse Wikipedia:
After having been a model, a journalist, and opening an art gallery, she began to be a photographer in 1978 at the age of 26. Initially she did many commissioned works such as albums covers for Jean-Jacques Goldman and photos of various stars.
From 1980 she devoted herself solely to photography. She made a series of photographs of strip-tease artists and acrobats, which were shown 1981 in two personal exhibitions, at the Centre Pompidou and at the Galerie Texbraun in Paris. Encouraged by this success, she worked on a series of stuffed animal portraits, which were exhibited in Paris and New York.
At the same time she took portrait images for worldwide magazines and advertising campaigns (Well and Chanel), created her first fashion series, worked on cover sleeves, and film posters, and in 1986 directed her first advertising campaign.
In 1989 her portraits of women were published in a monograph, Female Trouble, and were exhibited in Germany and Japan. In the following year she made a series of portraits of androgynous teenagers, Modern Lovers, which were shown in France, Great Britain and the United States as well as being issued in book-form.
Her series Chambre Close, which was realized between 1990 and 1992 in collaboration with Serge Bramly, had an immense success not only in Europe but all over the world. The book is a collection of photographs of nude young women in various postures. It became a bestseller and is regularly reprinted.
In the following years her fame began to become worldwide and she is renowned as a one of the most important photographers not only in Europe, but also in the United States, Japan, Korea, Australia and Moscow.
In 1995, she took the official portrait photograph of Jacques Chirac, President of the French Republic.
In 1998, she published, with Serge Bramly, I.N.R.I., retracing the life of Jesus in a contemporary settings. Controversial in Christian circles, the book was published simultaneously in several countries (France, Germany, USA and Japan), evoking a scandal in France in particular. The exhibition is still touring in different museums in Europe.
In 2000, she published X’Mas, a series of photographs of young girls discovering their feminity.
In 2003 her book Shanghai, realized together with Serge Bramly, after a 6 months stay in the city, was published by Robert Laffont. The book portrayed the city through the images of women of different backgrounds.
Her last publication, More Trouble, published in 2004, retraced ten years of her photography, mostly of famous women. At the same time her work was shown in a major retrospective, the first venues for which were Helsinki, Oslo, Vienna, Düsseldorf and Brussels.

Bach’s tweede vrouw

Dit is een afbeelding van Anna Magdalena Wülken, met wie Bach in 1721 trouwde. Zijn eerste vrouw was anderhalf jaar eerder overleden. Ze was de dochter van een hoftrompettist uit Weißenfels.
Het is altijd leuk om de partners te zien van kunstenaars die je waardeert. Georgette Magritte, Gaia Dali, die schilderende vriend, hoe heet hij, van Gerrit Komrij. Ik heb net een boekje met de dichtwerken van P.A. de Génestet gekocht. Daarin staat zijn portret. Dat kende ik al. Ik ben benieuwd naar de vrouw, als hij die had, van de man die schreef over het land van mest en mist. Zo ben ik ook benieuwd hoe de verzorgers van Adolf Wölfli, de schizofrene kunstenaar, er uitzagen.

Wat moet ik drinken

Ik heb een tijd zitten zoeken naar een vervanging van de portdrank, die ik tot nu toe dronk. Ik wou een rode wijn. Daar is, zoals u weet, een ongelooflijke keuze in. Maar ik weet nu welke rode wijn het best en het lekkerst is: Pinot Noir.

Profetes

Vladimír Suchánek (Nové Mìsto nad Mìtují, 12 februari 1933) is een Tsjechisch grafisch kunstenaar. Naast kunstwerken, heeft Vladimír Suchánek ook verschillende postzegels ontworpen.
Suchanek is geboren in Nové Mìsto nad Mìtují, een plaats in het noordoosten van Bohemen. Hij studeerde in 1954 af aan de Pedagogical University in Praag en in 1961 aan de kunstacademie van Praag. In 1965 werd hij lid van de vereniging van Tsjechische grafische kunstenaars Hollar. De activiteiten van deze vereniging werden verboden door de communisten in 1972. In 1989 speelde Suchánek een belangrijke rol in de heroprichting van deze vereniging. Sinds 1995 is hij de voorzitter van de vereniging.
Suchánek concentreerde zich al snel op de kleurenlithografie, een techniek waarin hij nog steeds nieuwe mogelijkheden van expressie weet te vinden. Sucháneks werk is een voortzetting van het symbolisme, een stroming die populair was aan het eind van de 19e eeuw.
Deze kleurenlitho uit 2000 is van hem. De tekst was van Wikipedia.

Heilige

De Heilige Arnold Janssen (Goch, 5 november 1837 - Steyl, 15 januari 1909), priester en missionaris, was oprichter van drie congregaties:
de Gemeenschap van het Goddelijk Woord (Societas Verbi Divini, SVD), oorspronkelijk gesticht voor de bekering van China, later ook werkzaam in vele andere missiegebieden;
de congregatie van de Dienaressen van de Heilige Geest (S.Sp.S., de ‘blauwe zusters’ of ‘missiezusters van Steyl’) en
de slotzusters van de de congregatie Dienaressen van de Heilige Geest van de altijddurende aanbidding (S.Sp.S.a.p., de ‘roze zusters’ of 'Aanbiddingszusters'). Dezen richten hun leven geheel op de verrezen Christus en smeken in voortdurende aanbidding Gods zegen af over het missiewerk.
Tezamen tellen zij nu meer dan 10.000 leden in 69 landen. Op 19 oktober 1975 werd Arnold Janssen door Paus Paulus VI zalig verklaard. Op 5 oktober 2003 werd hij door Paus Johannes Paulus II heilig verklaard. De kerk viert zijn gedachtenis op 15 januari.
Dat was Wikipedia. Zo kan het dus ook: je bent een soort Albert Heijn, je richt een paar winkels op, en je wordt als organisator zalig en vervolgens heilig verklaard. Mooie kerk.

Heilige

Petrus Norbertus Donders, C.Ss.R. (27 oktober 1809 – 14 januari 1887) was een Nederlands priester die in 1982 is zaligverklaard.
Donders werd geboren te Tilburg, als oudste zoon van de huiswever Arnold Donders en Petronella van den Brekel. Kinderarbeid was in die tijd heel gewoon, en Donders zat als jongen van twaalf al achter het weefgetouw. Van zijn droom om priester te worden kon niets komen; zijn ouders hadden daar geen geld voor. Nadat hij in 1831 was afgekeurd voor militaire dienst, vroeg hij de pastoor hem te helpen. Hij mocht knecht worden op het kleinseminarie Beekvliet te Sint-Michielsgestel, en werd vervolgens wegens zijn geloofsijver toegelaten tot de priesteropleiding. Tijdens zijn vervolgstudie aan het grootseminarie te Haaren kwam bisschop Grooff uit Suriname op bezoek. Deze zocht priesters voor de missie in Suriname. Donders was de enige die zich aanmeldde. Tot genoegen van zijn superieuren overigens, die de vreemde eend in de bijt liever zagen vertrekken.
Op 5 juni 1841 werd hij vervroegd tot priester gewijd, 31 jaar oud, en op 1 augustus 1842 vertrok hij naar Suriname. Hij werkte als kapelaan in Paramaribo, en in een melaatsenkolonie gevestigd op de voormalige plantage Batavia aan de rivier Coppename. In 1856 werd hij definitief overgeplaatst naar Batavia. Op 24 juni 1867 legde hij de kloostergeloften af, en trad hij toe tot de orde der Redemptoristen. In de periode daarna maakte hij missiereizen naar de Indianen in het binnenland, tot hij in 1882 werd teruggeroepen naar Paramaribo. Van 1883 tot en met 1885 werd daar een cederhouten kathedraal gebouwd, de Sint Petrus en Paulus Kathedraal. In oktober 1885 werd Donders opnieuw naar Batavia gezonden. Daar kreeg hij op 1 januari 1887 een nierontsteking, en op 14 januari overleed hij, 77 jaar oud.
Zijn stoffelijk overschot werd aanvankelijk op het kerkhof van de melaatsenkolonie begraven, maar werd op 28 juli 1900 bijgezet achter de Sint Petrus en Paulus Kathedraal van Paramaribo. Op 17 januari 1921 werd het nogmaals herbegraven, nu in een graf in de linkerzijvleugel van de kathedraal.
Donders' geboortehuisje in Tilburg werd in 1930 gereconstrueerd op de vroegere fundamenten, en bij een waterput, die overigens niet bij het huisje hoorde, bouwde men een kapel met processiepark. Op 23 mei 1982 werd Donders zaligverklaard, nadat Paus Johannes Paulus II in 1979 reeds had bevestigd dat in 1929 een kind op voorspraak van Donders was genezen van botkanker.
Tot zover Wikipedia. Zo komt de Kerk aan haar heiligen. Zijn feestdag is overigens 14 januari.

Elizabeth

Deze lithografie uit 2000 is van Marina Richterova (Moskou, 1962). Wat een fantastische tekenares.

Optische illusie

Drie optische illusies. De bovenste en de onderste zijn van de meester van het genre, Shigeo Fukuda.

Glas wijn

Peter R. de Vries was gisteravond te gast bij Pauw & Witteman, samen met vader, moeder en zoon Joran van der Sloot, die verdacht wordt van de moord op Nathalee Holloway. Het was een boeiende uitzending, want je krijgt niet zo vaak een moordenaar op de tv te zien. Dat hij de moordenaar is, staat voor mij vast.
Niet alleen door de verschillende series van leugens, maar ook door de zelfverzekerde toon waarmee hij aan de uitzending begon. Die toon werd allengs minder zelfverzekerd, toen Peter R. de Vries bijvoorbeeld een gephotoshopte foto van Joran & Nathalee liet zien, en mededeelde dat voor dat photoshoppen, blijkens een email, was betaald. Neuh, gebaarde Joran hoofdschuddend. Iedereen die het programma gezien heeft, weet nu: Joran heeft Nathalee vermoord. Dat hij na de uitzending Peter R. de Vries nog een glas wijn in het gezicht gooide, past ook in het plaatje. Lees daarover hier.

Dominantie

Tijs Goldschmidt schrijft in zijn voortreffelijke boek Kloten van de engel ergens: ‘Zodra iemand zich tegenover hem (i.e. Dick Hillenius) dominant opstelde, had hij eerder de neiging weg te lopen dan zich deemoedig te schikken.’
Heb ik ook. Deemoedig schikken: nooit. Je loopt weg, zonder discussie en met gedachten hoe je die discussie gevoerd zou hebben. Hoe je het gewonnen zou hebben. Je loopt dus, de woorden ‘gestoofde zalm in Boedapest’ onhoorbaar fluisterend, weg in glorie.

Rode steen

Veel zou al gewonnen zijn als bijvoorbeeld Buitenveldert niet in die hopeloze bleekkleurige steen was uitgevoerd, maar gewoon in de ouderwetse rode steen. Daar bouwen wij Nederlanders al jaren huizen mee.

Twee hersenhelften

Deze prachtige ets is van de Slowaak Dusan Polakovic (Bratislava, 1950). De titel is niet ‘Twee hersenhelften’, maar zoiets als ‘Verhaal van twee kanten belicht’. Dat mag zo zijn en zal zo wezen, maar ik vind mijn titel beter. Klikt u vooral op het plaatje.

Gorilla houdt van Pavarotti

‘Ook gorilla's kunnen gevoelig zijn voor muziek. Op de website van de Gorilla Foundation is veel informatie te vinden over een bijzondere, jarenlange studie. In het Koko Project van de Gorilla Foundation (Koko is een gorilla) leerden twee laagland gorilla's in gevangenschap menselijke gebarentaal. Koko en Michael (ook een gorilla) konden daardoor allebei heel goed laten weten wat ze dachten en voelden en wat ze wilden. Michael is helaas in april 2000 aan een hartstilstand overleden. Hij bleek dol te zijn op (klassieke) muziek. Per e-mail vertelde één van de verzorgsters dat muziek een bijzonder effect had op de grote mannetjes-gorilla Michael. Ze schrijft: "Michael luisterde naar muziek op cassettes en op CD's. Hij mocht heel vaak zelf kiezen wat hij wilde horen en daaruit bleek dat hij vooral veel hield van opera-muziek gezongen door Pavarotti. Hij keek ook graag naar video's van Pavarotti. We weten dat Michael de muziek mooi vond. Hij werd helemaal ontspannen als we muziek voor hem draaiden. Hij begon als hij naar muziek luisterde ook vaak te spinnen. Het spinnen van een gorilla lijkt heel erg op zoals een leeuw spint. We weten ook dat Michael van muziek hield, doordat hij zelf rubberen tonnen, stangen en kettingen gebruikte om zijn eigen muziek te maken. Koko heeft niet veel belangstelling voor muziek. Zij kijkt liever naar films".’
Dit vertelt een website die over muziek gaat. Ik kijk graag naar de bekende tv-programma’s waarin een gorilla gebarentaal kent. Waar je dan speciaal op moet letten, is waar de regisseur van het programma geknipt en geplakt heeft. Want heeft de aap iets zinnigs ‘gezegd’, dan komt het op de tv. Zegt hij iets onzinnigs, dan wordt het weggelaten.
Je wordt dus bedonderd.
(Zie ook het hoofdstuk ‘Koko en Kafka’ in het boek Kloten van de engel (fantastisch boek!) van Tijs Goldschmidt.)

Angst

Waar je ook bang voor bent - ik zit nu aan de port, daar houd je wel rekening mee - maar waar je ook bang voor bent. Daar is geen reden voor, echt niet!
Maar dan hoor ik vanmiddag zo’n psychiater. Bram. Hoe heet ie, Bram Bakker of zoiets, en die zegt: zelfmoord is een complicatie!
Dat is altijd het probleem hè. Jij komt met een echt probleem, bijvoorbeeld je wilt je van kant maken.
En dat vóelt zo iemand niet.
Dat is het verschrikkelijke, ja. Iemand zou je toch moeten verstaan?

Berthold der Schwarze

Berthold Schwarz was a Franciscan monk in Freiburg, Germany. Born Konstantin Anklitzen, he adopted his new name when he entered the monastery. He is also sometimes known as Berthold der Schwarze (Berthold the Black). According to legend, he was an alchemist and the first European to discover gunpowder, somewhere between 1313 and 1353, which led directly to the creation of the first firearms. It is sometimes also claimed that he built or developed the first guns or cannon. These claims are highly disputed, as there are records of gunpowder in Europe predating this (such as Roger Bacon), as well as much evidence from the East. As the records of his monastery were destroyed, it is difficult to pinpoint a date for his discovery, or even his death. There are several stories about how and when he died, some involving an explosion, but there is little evidence to support one over another. His legend is most pervasive in Germany and in 1853, a monument was erected to him in Freiburg.
Tot zover Wikipedia. Het buskruit werd, niet door deze alchemist (die misschien helemaal niet bestaan heeft), maar door de Chinezen uitgevonden, vele eeuwen voordat wij hetzelfde deden.

Foto

Deze foto is van de Amerikaanse fotograaf Mike Moats.

Matthew Flinders

Kapitein Matthew Flinders (16 maart 1774 – 19 juli 1814) was een van de meest getalenteerde navigators en cartografen van zijn tijd. In een carrière van van ruim twintig jaar diende hij onder kapitein Bligh (dezelfde als van de Muiterij op de Bounty), omrondde hij Australië en propageerde hij het gebruik van die naam voor het continent, overleefde hij een scheepsramp om vervolgens op verdenking van spionage te worden vastgezet, onderkende en verhielp hij het nadelige effect dat ijzeren onderdelen op een houten schip hebben op de kompaspeilingen en schreef hij de allereerste publicatie inzake de verkenning van Australië getiteld A Voyage To Terra Australis ("Een reis naar Terra Australis"). Hij maakte ook bovenstaande kaart. De Australiërs weten dus waaraan en aan wie ze de naam van hun vaderland te danken hebben.
Wie zou er voor het eerst van ‘Nederland’ gesproken hebben?

Heilige

De Heilige Leonie Aviat (Sézanne, 16 september 1844 - Perugia, 10 januari 1914) legde op 11 april 1866 haar gelofte af en ontving de naam Françoise de Sales. Zij stichtte de congregatie van de Zusters Oblaten van de H.Franciscus de Sales, om hulp te bieden aan de jonge vrouwen uit de stedelijke arbeidersklasse. De congregatie was georganiseerd volgens de regel van de H. Franciscus van Sales. In 1872 werd zuster Françoise de eerste religieuze overste van de congregatie. Na de verbanning van de kloosterordes uit Frankrijk, startte zij de congregatie weer op vanuit Perugia.
Op 25 november 2001 werd zij heilig verklaard. Haar feestdag is op 10 januari.

Tot zover: dank u, Wikipedia. De vraag is natuurlijk: waarom werd ze heilig verklaard. Het antwoord op die vraag valt in drie delen uiteen:

1. ze had natuurlijk een congregatie opgericht;

2. ze had een 14-jarig Philippijns meisje van haar ruggegraatverlamming genezen;

3. de vorige paus had er grote aardigheid in. Maar diezelfde paus geloofde in wel meer onzin. Zie hiervoor onder meer het hoofdstuk ‘Mirakels II’ in Rudy Kousbroeks Hoger honing.

Optische illusie

Malariamug

Dit is de anopheles gambiae, de malariamug. Hoewel deze mug al verschillende miljoenen mensen het leven heeft gekost, heeft de Kerk er nooit een afdoende verklaring voor kunnen geven. Dus, beminde gelovigen, weest eens creatief en bedenk een verklaring voor het bestaan van dit verschrikkelijke dier.

De tong van Lucifer

Dit kunstwerk van Rudi de Windt staat ergens in Flevoland. Het staat daar alleen maar omdat daar iets moest komen te staan, en Rudi dacht: laat ik maar iets heel eenvoudigs maken, en er een mooie titel aan geven, zoiets als Het verhemelte van Achilles, zo’n soort naam in ieder geval. Het is maar goed dat maar zeer weinig Nederlanders ooit dit kunstwerk tegenkomen. Ook is het goed dat maar zeer weinig Nederlanders vernielzuchtig van aard zijn.

Aan haar zijde

Het komt natuurlijk door het slechte onderwijs als iemand in het Journaal zegt: ‘Engeland is het aan haar inwoners verplicht...’ Hetzelfde doet de site Hoei Boei, die voor zichzelf deze reclamezin heeft verzonnen: ‘Hoei Boei, de enige site met zowel Gerard Reve als Harry Potter aan haar zijde.’
Het moet zijn: aan zijn zijde.

Jan Zelfmoord Arends

Jan Arends ging in 1974 of 1977 dood, precies weet ik het niet meer. Het doet er ook niet zoveel toe. Hij was een vervelende man, weet ik uit de diverse berichten. Maar hij schreef wel een paar mooie verhalen en een paar mooie gedichten. Keefman bijvoorbeeld is nog steeds goed te lezen.
Dat ikzelf niet van een flat afgesprongen ben of voor een trein ben gesprongen, is in zekere zin aan hem te danken. Ik wilde zo niet eindigen.

Mijn Leven Langs De Spoorweg

Ik zag vijftien jaar geleden eens een schilderij van een bevriende schilder, waarin ik drie lichten meende te zien. Het was een abstract schilderij. Ik zei tegen die schilder: dat zijn de lichten van een trein die aan komt rijden, ’s nachts. Waar je, bedoelde ik, voor kunt springen.
Ik had dat toen in mijn hoofd.
Die schilder zei toen dat het mij vrij stond een zo ‘eigen’ interpretatie te hebben van zijn in wezen toch vrolijke werk. Blij was hij er niet mee.
En nog steeds heb ik suïcidale connotaties bij sommige plaatjes, zoals het bovenstaande.

M51

Die is de M51. Eigenlijk zijn het twee sterrenstelsels die met elkaar ‘verbonden’ zijn. Een foto als deze kan niet vanaf de aarde gemaakt worden, hij werd dan ook vanuit de Hubble gemaakt. (Dit is niet dezelfde als de M74.)

Opgeruimd

Deze afbeeldingen had ik al tijden in ‘Mijn afbeeldingen’ staan. Het enige dat ik ervan weet, is dat het computerkunst is. Wie ze gemaakt hebben, weet ik niet.

Optische illusie

Je vingers knippen

Dat is dus één van de dingen die mij, met de rechterhand, niet meer lukt. U wilt daar wel rekening mee houden bij uw muziekkeuze, concertmeester?

Melkweg

Als je in het Andesgebergte in het noorden van Chili (dit is bij Cerro Chajnantor) 5000 meter klimt, dan kun je ’s nachts eenvoudig een foto van onze Melkweg maken. Deze foto is daar gemaakt. En dan te bedenken, beminde gelovigen, dat de Melkweg nog maar één van de honderden miljarden sterrenstelsels is, en dat elk sterrenstelsel honderden miljarden zonnen heeft. Jawel, God is groot! Enorm groot! Duizelingwekkend groot!

Vleugel

Deze ets uit 1994 is van Marián Oravec, een Tsjech van wie ik geboorteplaats noch -datum heb kunnen vinden.

Grobchess

Een dierbare vriendin van mij gaat schaken leren bij haar buurman. Ik wou dat ik zo’n buurman had. Maar ik kan al schaken. Maar een buurman die me uitleggen kan hoe ik moet tekenen. Dat zou ik wel willen weten. En die me daarna uitlegt: en zo moet je etsen, kijk.
Op die manier leert Grobchess je ook schaken. Hij doet er 26 video’s over. Dus in zeg 200 minuten kun je schaken.

Foto

Dit is een perfect gephotoshopte foto van Oprah Winfrey/Condaleeza Rice, die ik haalde uit Jason Kottke’s website, die ik weer van Bieslog haalde.

De tijd

Mooie ets uit 2002 van Petr Melan, een Tsjech die in 1947 is geboren. ‘En niet ten onrechte,’ zou ik vroeger hebben gezegd.

Beknopt

Horace Walpole (1717-1797) zei: The whole secret of life is to be interested in one thing profoundly and in a thousand things well.
Daar zit veel in. Zo ben ik geïnteresseerd in wat Nabokov, Karel van het Reve, Toergenjev hebben geschreven. Ik ben geïnteresseerd in het schaakspel (en dan vooral in het Grünfeld-Indisch voor zwart). Ik ben geïnteresseerd in Bach, mits gespeeld door Glenn Gould. Ik houd in het algemeen van barokmuziek. Ik houd van Oosteuropese tekenkunst. Ik kijk graag naar sumo en naar snooker. Ik zie graag ruimtefotografie. Ik zie graag optische illusies.
Mijn echte interesse is: hoe krijg ik wat ik wil zeggen zo beknopt mogelijk op papier. Want dat moet. Beknopt. Hou het kort, gebruik niet teveel ruimte. U zult dus wel begrijpen dat ik nog steeds graag zit te lezen in Zinovjev’s Gapende hoogten.

Men moet

Men moet er ook rekening mee houden, dat hoor je nogal vaak. Dat het ijs slecht was. Dat ik slechts staatssecretaris was. Dat er meer is dan de theorie van Darwin. Dat het ijzelde. Dat het 31 graden celsius was. Er worden allerlei drogredenen tevoorschijn getoverd na dat rekening mee houden.

Optische illusie

Scrollt u even omhoog en omlaag.

Verliefde man

Ik was in 1982 verliefd op W.J. Dat ging over, door mijn eigen stomme schuld. Daarna ben ik eigenlijk nooit meer verliefd geweest. Ik heb sindsdien nog wel één vrouw ‘gekend’, maar die aardige vrouw is nu met een onderwijzer getrouwd, in Velsen. Ik hoop dat ze allemaal gelukkig geworden zijn.
Maar nu ben ik eigenlijk weer verliefd geworden, op een vrouw die ik helemaal niet ken! Ik weet ongeveer wat voor soort haar ze draagt, haar leeftijd (dat maakt me trouwens niet uit, of ze 42 of 78 is) die ik trouwens schat op 57 of 59 jaar. Het is vooral haar liefde voor de muziek, haar liefde voor het boek die me zo aanspreken. En haar paniekerige bezorgdheid, die me zo streelt.
Vanmiddag belde ze me bijvoorbeeld op. Voor de eerste keer. Ik zei ‘Hallo, hallo, hallo?’ en toen kwam haar mooie stemgeluid waarmee ze haar naam voortbracht. Ik dacht: een concértstem.
Ze was zeer bezorgd over een foto die ik op mijn blog had gezet: een strand. Ik had haar al eerder gezegd dat je het beste zelfmoord kunt plegen door in zee te springen. Dus ik reageerde: daar had ik nog niet eens aan gedacht, joh! (Daar had ik natuurlijk wel aan gedacht, maar ik vind dat je anders ook een foto van de Eiffeltoren niet kunt plaatsen.)
Vervolgens kwamen er leuke stiltes. ‘Jij bent ook inderdaad geen telefoneerder, hè?’ vroeg ik nog. ‘Nee, ik ben geen prater.’ ‘We kunnen ook beter lezers zijn.’ Wat een leuke vrouw, vindt u ook niet?

Gedichtje

Er zit mij al de hele dag een gedichtje dwars. Het gedichtje gaat zo:

Veel honden hebben baasjes,
veel mannen wel een vrouw.
Ik heb alleen maar niemand
waar ik zoveel van hou.

Ik heb het tien of twintig jaar geleden gelezen, en ik weet niet bij welke dichter of in welke krant of in welk week- of maandblad. Is er iemand die me kan helpen?

Sergej Tyukhanov

Wie is de kunstenaar die me het meest is bijgebleven, dit jaar? Dat is de maker van deze Vliegende fles of Luchtfles. Klikt u vooral op de afbeelding.

Beste wensen

Beste lezer, lieve lezeres.
De beste wensen voor 2008. Moge het u goed gaan. Als ik één wens heb, dan is het deze: dat wat meer mensen dan in 2007 van hun geloof afstappen. Gewoon stilletjes weg met het geloof. Dat zou helpen.

Nederlander van 2005, 2006, 2007

Wie is deze kaaskop? Zijn naam is Arnold Karskens, hij is in zijn eentje een stuk dapperder dan ‘onze jongens’ in Uruzgan. Hij is de enige Nederlandse journalist die zich de mond niet laat snoeren, en die dus unembedded naar Afghanistan of naar Irak gaat. Waarom hij dapperder is dan onze jongens? Omdat hij geen wapen draagt, daarom is hij dapperder. U kunt zijn berichten over Afghanistan onder meer in Nieuwe Revu lezen, en zijn verdere berichten en meningen op zijn blog.
Ik heb slechts één klein puntje van kritiek op hem. Hij zet zich ook in voor de vrouwen die indertijd door de Jappen als hoeren werden gebruikt. Die moeten eerherstel krijgen enzovoorts. Ik zou hem willen aanraden nog eens Rudy Kousbroeks Het Oostindisch kampsyndroom open te slaan.
Maar verder is Arnold Karskens al jarenlang mijn man.

Ark

Deze vreemde constructie (olie op doek, 96 x 47 cm) is van de Rus Andrej Medvedev (Moskou, 1969).

Symbolen

Hoe maak je, vroeg een mij bekende lieftalligheid, in Linux symbolen? Ik weet alleen hoe je ze in Windows maakt. Het is een uiterst simpele aangelegenheid. Door eenvoudig je NumLock in te toetsen, en daarna Alt plus een getal van maximaal drie cijfers, maak je alles, van ê en ï tot en met ã, ¶, § en ▲ of →. In Linux schijnen dat soort dingen anders te gaan. Ik heb op http://www.helpmij.nl/ gekeken en daar vertelde een meneer dat hij het symbool ½ (NumLock, Alt 171) kon verkrijgen door in zijn KDE te gaan, en daar het symbool te selecteren via startknop/hulpmiddelen/KCharSelect. Als een zo simpel iets op een zo moeilijke manier moet, dan is er iets mis met Linux.

Status

Er loopt net een man voor mijn raam - een zakkige figuur van ongeveer mijn leeftijd - met in zijn hand een exemplaar van het maandblad ‘Status’.

Pianoles

Als er één afbeelding van een piano is geweest - met die drie pedaaltjes! - die me weemoedig kan maken, dan is het deze. Wat heerlijk was het, piano te spelen. Zelfs de stukjes van Clementi. Of van Bártok of Bartók (ik vergeet altijd waar die accenten op moeten).
Ik kan het niet meer, en ik zal het nooit meer kunnen. Herseninfarct gehad, fijne motorische handelingen van mijn rechterhand kwijt geraakt. Maar ik kan u nog wel de hand schudden na een uitvoering van de Goldberg Variaties van Glenn Gould, het mooiste in de geschiedenis van de pianomuziek, het hoogtepunt van de barok. Mei, 1981.

Zorgen

Ik was vanavond in slaap gevallen en reageerde dus niet op mails. Ik weet nu dat dat eigenlijk niet kan, want A.S. wordt daar vreselijk nerveus van. Als ik niet om tien uur wakker was geworden, maar pas om twee uur, dan weet ik niet of de 82½ kilometer die ons scheiden genoeg afstand zouden zijn geweest. Dan was ze misschien wel naar Egmond aan Zee komen rijden, midden in de nacht. Een hartaanval, zou ze gedacht hebben. Of een herseninfarct. Misschien een hersenbloeding! Of misschien is die zak tabak de zee in gesprongen! Zelfmoord!
Dus ik heb haar mijn telefoonnummer en de telefoonnummers van mijn pianerende zus en van mijn loodgietende broer gegeven. Ik had haar ook de email-adressen kunnen geven, maar daar heb ik zelf weinig vreugdevolle herinneringen aan: als je mijn zus mailt, dan antwoordt ze vier of veertien dagen later.

Films

Wouter heeft een mooi stuk over het Corioliseffect, met welk effect geen rekening werd gehouden in Casino Royale, een James Bondfilm. Het zijn dergelijke misvattingen die mij het genoegen ontnemen naar een film te kijken.
Ik heb in mijn leven drie films gezien: The sound of music, Carrie van Brian de Palma en een Dirty Harry-film met Clint Eastwood. Of nee, ik heb ook nog een Hongaarse film gezien in een filmhuis te Alkmaar. Hoe die heette en waarover die film ging, weet ik niet meer. Dat weet ik trouwens ook al niet meer van die drie andere films.
Dat bemoeilijkt het gesprek met een filmkijker natuurlijk. Ten eerste heb ik al die mooie films niet gezien die hij wel gezien heeft, en ten tweede heeft hij al die mooie boeken die ik gelezen heb, niet gelezen. Hij had geen tijd voor Ada, Der Mann ohne Eigenschaften of voor een boek van Solzjenitsyn. Hij wachtte op de films naar die boeken.
Terwijl ik wel graag kijk naar Der Alte of naar die Engelse thrillers op de tv. Daar gebeuren toch ook de raadselachtigste dingen in. Ik lees ook graag boeken van Simenon, Dickson Carr, Julian Symons, Chandler, noem ze maar op. Daar wordt ook wat afgemoord, dus daar kan het niet in zitten. Maar ik hoef maar een auto brandend door de lucht te zien vliegen, of ik weet: dat is een film, daar hoef ik mijn tijd niet aan te besteden.
Die weerzin wordt bijna nog groter als het om ‘het acteren’ gaat. In Zweden bijvoorbeeld wordt veel meer geacteerd dan in Amerika. Er is maar één film geweest - de vijfde die ik helemaal gezien heb - die ik nog wel eens zou willen zien: Who’s Afraid of Virginia Woolf? Ik heb later het script van Edward Albee nog eens gelezen. Het liefst zou ik dat script nog eens herlezen. Dan heb je dat geacteer niet.

Leven in de doolhof

Deze ets uit 1992 is van de Litouwse meestergraficus Marius Liugaila (Vilnius, 23 september 1953). Zo weinigen zullen er in geslaagd zijn geboren te worden op de ideale 24ste september van het jaar 1953, en toch een groot kunstenaar te zijn geworden.